Bir kaç aydır izlediğim bir dizi idi That 70’s Show. Bir dönem ülkemizde de yayınlanmıştı. Ben o zamanlar bir kaç bölümünü izlemiş ve beğenmiştim. Yıllar önceydi tabi. Sonra neydi o neydi diye araya araya buldum ve sonunda izlemeye başladım. İlk bir kaç bölümü o kadar da güzel değilmiş diye geçirmiştim içimden. Fakat sonra dizideki karakterlere alıştıkça dizi çok daha eğlenceli bir hal aldı. Dizi Amerika’da Wisconsin eyaletinde hayali bir kasaba olan Point Place isimli bir yerde geçmektedir. Dönem ise 1970′li yıllardır. Dizideki olaylar lisede okuyan 6 gencin etrafında geçmektedir. Bu gençler dizinin ana kahramanı evin oğlu Eric Forman, onun kız arkadaşı Dona Pinciotti, asi ruhlu Steven Hyde, Jackie Burkhart, yakışıklı ama salak Micheal Kelso, yabancı değişim öğrencisi Fez’dir.

Dizi 8 sezondan oluşuyor. 1998 yılında gösterilmeye başlanmış ve 2006 yılına kadar devam etmiş. Öncelikle dizinin ortamı son derece şahane, şahsen o dönemde yaşamamış olsam da bildiğim kadarıyla 70′lerin havasını çok güzel vermişler.

Dizideki diğer karakterlere gelince evin babası Vietnam gazisi Red Forman, evin annesi Kitty Forman, komşuları Bob ve Midge Pinciotti’dir. Şahsen diziyi izlemeye başladıktan sonra evin babası Red Forman’ı o kadar beğendim ki anlatmam mümkün değil. Hele o canını sıkan olaylar karşısında, “Oh, Crap” deyişi yok mu beni hep gülümsetmeyi başardı.

Dizideki karakterlerin hepsi ayrı bir alem. Özellikle 7. sezona kadar son derece eğlenceli bir şekilde devam etti. Fakat 6. sezonun sonunda olan bir olaydan sonra dizinin gidişatı kötüleşmeye başladı. Son bölümlere doğru biraz toparladılar gerçi. Tabi bir de üç sezon boyunca dizide evin kızı olarak Laurie Forman’ı canlandıran kızı sonraki bölümlerde başka birisiyle değiştirmeleri de çok itici geldi bana. Karakteri öldürün daha iyi bence.

Genel olarak baktığımızda sıcak bir yuva ve arkadaşlık hissini vermeyi başarıyor dizi. Dizi bitince içim burkuldu biraz. Güzel bir diziyi bitirdiğim zaman genelde böyle oluyor nedense. Dizideki karakterleri tanıyorsun, onlara alışıyorsun. Sonra ayrılıyorsun, haliyle biraz hüzünleniyor insan…

Zannedersem bir kaç ay önce izlemeye başladım ilk bölümünü Friends dizisinin. Daha önce adını izlediğim dizilerde duymuştum. Bayağı da ünlü bir dizi olduğunu biliyordum fakat tabi asıl izlememe vesile olan arkadaşım Efe oldu. Çok güzel kesinlikle izle deyince ben de izlemeye başladım.

Akşamları genelde işten geldikten sonra bir kaç bölüm birden izliyordum. Sonunda geçenlerde bitti. Şimdi gelelim dizimizle ilgili bilgilere.

Friends 1994 ile 2004 yılları arasında Amerika’da yayınlanan bir dizi. Tam on yıl boyunca yayınlanmış. Gerçekten de on sezon boyunca izleyip de üstelik hiç sıkılmadan kendinden hiç bir şey kaybetmemiş bir dizi daha görmedim şimdiye dek. Hatta açıkça söylemeliyim ki şimdiye kadar izlediğim en iyi dizi idi Friends.

New York’ta yaşayan altı arkadaşın hayatlarını anlatan bir dizi Friends. Dizideki bu altı arkadaş şöyle : Chandler, Joey, Ross, Rachel, Phoebe ve Monica. Genelde yeni bir diziyi izlemeye  başladığım zaman ilk bölümlerde karakterlere alışıncaya kadar sıkıntı çekiyorum. Pek ısınamıyorum ilk başlarda. Fakat nedense Friends’te hiç böyle olmadı, aksine dizideki karakterler birden benim de arkadaşlarımmış gibi hissettim. O kadar sıcak ve sevimliydi ki atmosferi dizinin. Bir kaç bölümden sonra dizinin müptelası olup akşamları bir kaç bölüm izlemeden yatamaz oldum. Hal böyle olunca da on senelik dizi bir kaç ay içerisinde bitti.

Diziyi izledikçe inanılmaz bir şekilde dizideki karakterlerle bütünleşiyorsunuz. Katıla katıla güldüğüm çok dizi oldu izlerken şimdiye dek fakat, gülmenin yanı sıra boğazımın düğümlendiği, gözlerimin yaşardığı hiç olmamıştı. Artık hadi Ross teklif edeceksen et artık şu Rachel’a niye bekliyorsun diye kendimi tutamadığım zamanlar, yeter be Chandler bırak şu iğrenç esprileri demekten kendimi alamaz, Joe’nin o saflığı ile ne zaman gözlerini büyütüp olayı kavrayacağını tahmin eder hale gelmiştim. Ne kadar anlatmaya çalışsam da anlatmam mümkün değil, ne Rachel’ı ne Monika’yı ne de Phoebe’yi.

Bölümler teker teker izlenip son bölümlere doğru ilerlediğimde içimde kaçınılmaz bir sonun burukluğu vardı. Ve geçenlerde bitirdim diziyi. Öyle güzel, öyle olağan üstü bir diziydi ki inanıyorum ki ileride tekrar izleyeceğim. Buradan Efe’ye diziyi tavsiye ettiği için Kazım’a da diziyi bizimle paylaştığı için teşekkürlerimi iletiyorum.

Ayrıca hayatımın bir kaç ayına inanılmaz derecede neşe kattıkları için;

Rachel Green

Monica Geller,

Phoebe Buffay,

Joey Tribbiani,

Chandler Bing

ve Ross Geller‘a

şükranlarımı sunuyorum.