Zannedersem bir kaç ay önce izlemeye başladım ilk bölümünü Friends dizisinin. Daha önce adını izlediğim dizilerde duymuştum. Bayağı da ünlü bir dizi olduğunu biliyordum fakat tabi asıl izlememe vesile olan arkadaşım Efe oldu. Çok güzel kesinlikle izle deyince ben de izlemeye başladım.

Akşamları genelde işten geldikten sonra bir kaç bölüm birden izliyordum. Sonunda geçenlerde bitti. Şimdi gelelim dizimizle ilgili bilgilere.

Friends 1994 ile 2004 yılları arasında Amerika’da yayınlanan bir dizi. Tam on yıl boyunca yayınlanmış. Gerçekten de on sezon boyunca izleyip de üstelik hiç sıkılmadan kendinden hiç bir şey kaybetmemiş bir dizi daha görmedim şimdiye dek. Hatta açıkça söylemeliyim ki şimdiye kadar izlediğim en iyi dizi idi Friends.

New York’ta yaşayan altı arkadaşın hayatlarını anlatan bir dizi Friends. Dizideki bu altı arkadaş şöyle : Chandler, Joey, Ross, Rachel, Phoebe ve Monica. Genelde yeni bir diziyi izlemeye  başladığım zaman ilk bölümlerde karakterlere alışıncaya kadar sıkıntı çekiyorum. Pek ısınamıyorum ilk başlarda. Fakat nedense Friends’te hiç böyle olmadı, aksine dizideki karakterler birden benim de arkadaşlarımmış gibi hissettim. O kadar sıcak ve sevimliydi ki atmosferi dizinin. Bir kaç bölümden sonra dizinin müptelası olup akşamları bir kaç bölüm izlemeden yatamaz oldum. Hal böyle olunca da on senelik dizi bir kaç ay içerisinde bitti.

Diziyi izledikçe inanılmaz bir şekilde dizideki karakterlerle bütünleşiyorsunuz. Katıla katıla güldüğüm çok dizi oldu izlerken şimdiye dek fakat, gülmenin yanı sıra boğazımın düğümlendiği, gözlerimin yaşardığı hiç olmamıştı. Artık hadi Ross teklif edeceksen et artık şu Rachel’a niye bekliyorsun diye kendimi tutamadığım zamanlar, yeter be Chandler bırak şu iğrenç esprileri demekten kendimi alamaz, Joe’nin o saflığı ile ne zaman gözlerini büyütüp olayı kavrayacağını tahmin eder hale gelmiştim. Ne kadar anlatmaya çalışsam da anlatmam mümkün değil, ne Rachel’ı ne Monika’yı ne de Phoebe’yi.

Bölümler teker teker izlenip son bölümlere doğru ilerlediğimde içimde kaçınılmaz bir sonun burukluğu vardı. Ve geçenlerde bitirdim diziyi. Öyle güzel, öyle olağan üstü bir diziydi ki inanıyorum ki ileride tekrar izleyeceğim. Buradan Efe’ye diziyi tavsiye ettiği için Kazım’a da diziyi bizimle paylaştığı için teşekkürlerimi iletiyorum.

Ayrıca hayatımın bir kaç ayına inanılmaz derecede neşe kattıkları için;

Rachel Green

Monica Geller,

Phoebe Buffay,

Joey Tribbiani,

Chandler Bing

ve Ross Geller‘a

şükranlarımı sunuyorum.

Hayat daha iyiye doğru gidiyor, son derece memnumun bu açıdan. İşe geliş gidiş sürem biraz uzun olduğu için bu süreyi kitap okuyarak değerlendirmeye karar verdim. 15 gün içinde iki kitabı devirdim. Bunlardan biri Cengiz Aytmayov‘dan Sultan Murat diğeri ise Adam Fawer‘den Olasılıksız. Bunların dışında öğrendiğim kadarıyla Kalypso Media isimli şirket Tropico serisinin haklarını satın almış ve  Tropico 3‘ü yakında çıkartıyor. Oyunun bir demosunu da yayınladılar sağolsunlar fakat ben henüz indirip oynamaya mazhar olamadım.

Heyecanla bekliyorum bakalım, inşallah ellerine yüzlerine bulaştırmamışlardır, çünkü gördüğüm kadarıyla   Tropico 3 öncüllerinden çok daha farklı bir oyun olacak. Zuma‘dan sonra en sevdiğim oyun diyebilirim Haber verdiği için Aykut‘a da buradan teşekkürlerimi yolluyorum.

Bunların dışında eskiye nazaran daha fazla müzik dinlemeye başladım. Anno 1404: Dawn Of Discovery oynuyorum biraz vakit bulabildikçe. Akşamları yatmadan önce de Friends izliyorum. Yakında bitecek ve güzel bir yazı yazacağımdan şimdiden eminim.

Bunların dışında pek vaktim kalmıyor açıkçası ama elimden geldiğince vaktimi en güzel şekilde değerlendirmeye çalışıyorum.

İşte sevgili günlük, günler böyle geçiyor şimdilik. Bir dahaki yazımda tekrar görüşmek üzere, sağlıcakla kal…